Θεσσαλονίκη: Γεννημένοι λίγο πριν το 1990, περπατούν στο κόκκινο χαλί στις Κάννες και εξηγούν τί (δεν) περιμένουν από την Ελλάδα

Και οι τρεις έχουν γεννηθεί λίγο πριν το 1990. Παιδιά μιας χώρας που παλεύει με μνημόνια και μεσοπρόθεσμα προγράμματα, έδωσαν και δίνουν το δικό τους -αντίστροφο της οικονομικής επικαιρότητας- στίγμα στο εξωτερικό.

Πώς; Με πιο πρόσφατη αφορμή τη συμμετοχή τους στο μη διαγωνιστικό τμήμα «Short Film Corner» του Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, τον Μάιο.

Οι ταινίες τους δεν κόστισαν μια περιουσία, ούτε προβλήθηκαν σε μεγάλες αίθουσες, αλλά κέρδισαν τις εντυπώσεις.

Οι δημιουργίες μικρού μήκους του Κωνσταντίνου Πιλάβιου (Αθήνα), του Δημήτρη Αργυρίου (Καβάλα) και του Γιώργου Κασσαπίδη (Λονδίνο) συμπεριλήφθηκαν στις περίπου 1.900 ταινίες, που επελέγησαν ανάμεσα σε 10.000-12.000 υποψήφιες για το «Short Film Corner» (και κοινοποιήθηκαν μέσω της Ψηφιακής Βιβλιοθήκης του φεστιβάλ).

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ μίλησε μαζί τους όχι μόνο για τις ταινίες τους, αλλά και για το πώς αντιλαμβάνονται την κατάσταση στην Ελλάδα. Τα μότο τους; Μη φοβάσαι, τόλμα, πειραματίσου, ενθουσιάσου, μη σταματάς, σκέψου απλά, φύγε...

FATHERLY LOVE: ΕΝΑ ΔΙΛΗΜΜΑ

===================

Ο Κωνσταντίνος Πιλάβιος, σκηνοθέτης και ιδρυτής -μόλις στα 21 του τότε- της εταιρίας παραγωγών "ΜovieΤeller Films", έχει έφεση στα ...πειράματα και στη σκέψη «έξω από το περίγραμμα».

Ένα πρόσφατο πείραμα; Να συγκεντρώσει 30.000-35.000 δολάρια από προσφορές ανθρώπων, που θα στήριζαν την επόμενη ταινία του, με προοπτική όταν αυτή είναι έτοιμη, να είναι διαθέσιμη δωρεάν στον καθένα (ένα μοντέλο συμπαραγωγής ταινίας από κοινό και σκηνοθέτη)!

Η συγκεκριμένη απόπειρα, όμως, το 2009, δεν του «βγήκε». Όπως λέει, «οι χρήστες του ελληνικού Twitter προτιμούν να συγκεντρώνουν χρήματα, π.χ., για να αγοράσει μίξερ ένα κοριτσάκι, που μετά τούς κέρασε Πάβλοβες».

Παρόλα αυτά, δεν εγκαταλείπει την ιδέα της δημιουργίας ενός μηχανισμού, μέσω του οποίου το κοινό θα συγκεντρώνει χρήματα, που θα επιδοτούν ταινίες (μηχανισμός τύπου "kick starter"). «Θα ξαναπροσπαθήσω να το κάνω κι αν κάποιος με προλάβει, τόσο το καλύτερο. Σημασία έχει να υπάρχει κάτι τέτοιο».

Στo Short Film Corner των Καννών πήγε με την ταινία "Fatherly Love" ("Πατρική Αγάπη"), η οποία προβάλει ένα πολύ ανθρώπινο δίλημμα: την ώρα που μια γυναίκα ετοιμάζεται να πάει στον γάμο του γιου της στο Λονδίνο, η υγεία του πατέρα της επιδεινώνεται ξαφνικά και πρέπει να διαλέξει δίπλα σε ποιον από τους δύο θα βρίσκεται...

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο 27χρονος σήμερα Κωνσταντίνος συγκινεί το κοινό με ένα τέτοιο θέμα. Η ταινία του «Tί είναι αυτό;», που μέσα σε λίγα λεπτά ανέλυσε την πεμπτουσία ολόκληρης της σχέσης πατέρα-γιου, πέτυχε πριν λίγα χρόνια (2007) κάτι αδιανόητο για τα ελληνικά δεδομένα: στους κινηματογράφους όπου προβαλλόταν, πριν την ταινία «Φιλί της Ζωής», πολλοί κινηματογραφόφιλοι έσπευσαν να πληρώσουν το εισιτήριο μόνο για να δουν το συγκινητικό φιλμάκι, διάρκειας περίπου πέντε λεπτών (διανεμήθηκε από τη Village Films).

Ο Κωνσταντίνος, γνωστός και ως cpil (σιπίλ), πιστεύει ότι «η Ιδέα είναι ο Βασιλιάς». «Παρθενογενέσεις δεν υπάρχουν. Πρωτότυπες ιδέες δεν υπάρχουν. Σημασία έχει ποια ιδέα θα βρεις για να μεταλλάξεις μια ήδη γνωστή ιδέα. Άλλωστε, οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες στον κόσμο ήξεραν να αντιγράφουν δημιουργικά», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Είναι από τους ανθρώπους που πάντα ήθελαν να μείνουν στην Ελλάδα και «να το παλέψουν», αλλά τελευταία το ξανασκέφτεται: «Πίστευα κάποτε ότι για να αλλάξει αυτή η χώρα, πρέπει να μείνουμε όλοι εδώ. Δεν ξέρω πια, όμως, αν αυτή η χώρα αξίζει να αλλάξει ποτέ. Το ιδανικό για μένα θα ήταν να δουλεύω έξω και να μένω εδώ», σημειώνει.

Τον «πετύχαμε» στο τηλέφωνο λίγα 24ωρα μετά την επιστροφή του από τη Ρουμανία, όπου κλήθηκε για μια παραγωγή. «Από την Ελλάδα, που δεν έχει ούτε έναν ξένο να κάνει παραγωγή εδώ, τί μπορείς να περιμένεις;», αναρωτιέται.

Δηλώνει «πολύ μπερδεμένος συναισθηματικά» με την κατάσταση στη χώρα: «Η κατάσταση με απογοητεύει πολύ. Ξέραμε βέβαια ότι δεν νοιάζονταν για εμάς, τους κάτω των 40, αλλά πια έχει γίνει πασιφανές. Πώς να ελπίζω για αυτή τη χώρα; Ελπίζω μόνο για τον εαυτό μου και τους φίλους μου πια».

«Να μας ξεχρεώσει και να κλείσει»

======================

Όταν μιλάει για τη σχέση του με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, στη συζήτησή μας σηκώνεται ...κυματάκι. «Πρέπει να σταματήσει το κρατικό χάιδεμα του κινηματογράφου, ν΄αναλάβουν τον κινηματογράφο ιδιώτες. Το Κέντρο πρέπει να μας ξεχρεώσει (ο ίδιος ισχυρίζεται ότι τού οφείλει 28.000 ευρώ από παραγωγή του 2008) και να κλείσει. Γιατί στο κάτω-κάτω επωφελούνται συνέχεια οι ίδιοι και οι ίδιοι», υποστηρίζει.

Η εταιρία MovieTeller Films του Κωνσταντίνου ετοιμάζει τώρα μια σειρά για την τηλεόραση, ενώ για το 2013 τα σχέδια είναι …πιο μεγάλου μήκους.

Ο Κωνσταντίνος σκέφτεται να κάνει τότε πραγματικότητα ένα όνειρο χρόνων: μια ταινία μεγάλου μήκους, «αρκετά διαφορετική. Που δεν θα είναι αμερικανιά, αλλά θα είναι αρκετά εμπορική».

Ο Κωνσταντίνος γεννήθηκε το 1984. Τελείωσε το λύκειο στο εναλλακτικό Brockwood Park School στην Αγγλία και σπούδασε σκηνοθέτης και μοντέρ. Έχει γυρίσει 11 ταινίες μικρού μήκους, ενώ έχει σκηνοθετήσει μία παιδική σειρά. Στα 18 του, συμμετείχε στο φεστιβάλ της Δράμας με το «Πέλμα του Πίθηκα» και στα 20 με το "ΚΟΝΥ". Το 2006 ξεκίνησε τη διαδικτυακή σειρά “the series”, βασισμένη σε ιστορίες Ελλήνων bloggers.

Ο πατέρας του, ο γνωστός σε όλους «Παραμυθάς», Νίκος Πιλάβιος, με τον οποίο συνεργάζεται επαγγελματικά,, έχει γράψει για τον Κωνσταντίνο ότι όταν ήταν τεσσάρων χρονών, ήθελε να πιει τη θάλασσα! Οι ανησυχίες "έξω από το περίγραμμα" μπορεί να μην έχουν πια σχέση με θάλασσες, αλλά φαίνεται ότι …καλά κρατούν.

REC: Η ΖΩΗ ΣΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ, Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΑΜΕΡΑ

======================

Ο 25χρονος Δημήτρης Αργυρίου από την Καβάλα, που εργάζεται ως ντι-τζέι, ήρθε στο ραντεβού μας φορώντας μια γκρι μπλούζα, με μοναδική χρωματιστή νότα μια κονκάρδα που γράφει "Get Colour" ("Βάλε χρώμα").

Ο ήρωας της ταινίας του, όμως, η οποία φέρει τον τίτλο "REC", έκανε καιρό να δει τα χρώματα, τουλάχιστον στο φως του ήλιου.

Πρόκειται για έναν νέο άνδρα (τον υποδύεται ο επίσης Καβαλιώτης ηθοποιός Γιώργος Αβραμίδης), που έπειτα από μια παγκόσμια καταστροφή, αποσύρεται σε ένα υπόγειο για να επιβιώσει. Δεν γνωρίζει τι συμβαίνει στην επιφάνεια, ενώ για να «γεμίσει» το χρόνο του, αποφασίζει να κρατήσει ένα βίντεο-ημερολόγιο. Στην πορεία, όμως, η βιντεοκάμερα παύει να είναι ένα απλό εργαλείο καταγραφής. Γίνεται «φίλος», ο μοναδικός συνομιλητής.

Η ταινία, στην οποία ο Δημήτρης υπογράφει σενάριο-σκηνοθεσία-παραγωγή, κόστισε 1.000 ευρώ (εκ των οποίων το 65% πλήρωσε ο ίδιος ο Δημήτρης και το 35% μια εταιρία παραγωγής), συν τα 95 ευρώ που δόθηκαν ως entry fee (τέλος εισόδου) στο φεστιβάλ. Βέβαια, αν και κρίθηκε αρκετά καλή για να συμμετάσχει στο Φεστιβάλ των Καννών, δεν έγινε δεκτή στο αντίστοιχο της Δράμας...

Στην αρχική της μορφή -γυρίστηκε ως πτυχιακή εργασία- ήταν διαδραστική. Ο θεατής μπορούσε να διαλέξει από ποια γωνία λήψης θα την παρακολουθήσει (χρησιμοποιήθηκαν τρεις κάμερες) και να επιλέξει ποιο τέλος θα δώσει. Στην εκδοχή που εστάλη στις Κάννες, το τέλος είναι ένα: παρά τους φόβους του, ο ήρωας αποφασίζει να βγει από το υπόγειο...

«Όταν ο ήρωας βγαίνει από το υπόγειο δεν βλέπουμε τί υπάρχει γύρω του, αν η καταστροφή έχει τελειώσει», σημειώνει ο Δημήτρης και εξηγεί: «Αυτό έγινε επίτηδες, ήθελα να πλανάται ο κίνδυνος της καταστροφής. Γιατί, όπως λέει ο πρωταγωνιστής σε κάποια στιγμή, «υπήρχαν τόσο πολλά σημάδια, κλιματικές αλλαγές, [...]καύσωνες, το όζον, πλημμύρες, φωτιές, οικονομική κρίση, πανδημίες, συνεχόμενοι πόλεμοι. Αλλά κανένας δεν τα έβαλε όλα στη σειρά [….]Γιατί αλλιώς θα είχαμε αντιδράσει”».

Κατά τον Δημήτρη, πρέπει πάντα να βγαίνεις από το "υπόγειο" κι ας μην ξέρεις τί θα αντιμετωπίσεις: «Τί θα κάνεις με σταυρωμένα χέρια; Πρέπει να παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας, να δρούμε συνεχώς. Το "δεν βαριέσαι" τελείωσε».

Ο «εμφύλιος» της Αθήνας, οι Special Olympics

και το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου

=======================================

Στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Έτους Εθελοντισμού, ο Δημήτρης επιλέχθηκε από την Ελλάδα ως εθελοντής-ανταποκριτής και βρέθηκε στους Special Olympics, με μια κάμερα στο χέρι.

Και τί είδε; «Είδα στην Αθήνα έναν εμφύλιο πόλεμο εν μέσω Ολυμπιακών, μιας περιόδου δηλαδή που όλες οι εχθροπραξίες υποτίθεται ότι σταματούν από την αρχαιότητα», λέει και προσθέτει ότι θα ήθελε η Ελλάδα να επένδυε περισσότερο στην πρόληψη, παρά στην καταστολή.

Τον απογοητεύει η χώρα του; «Κάθε στιγμή», σημειώνει και προσθέτει ότι «η Ελλάδα δεν επενδύει στους νέους ανθρώπους και τις νέες ιδέες».

Σκέφτεται να φύγει; «Η Ελλάδα δεν έχει ψωμί. Σκέψου ότι έστειλα μέιλ στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου πριν πολύ καιρό και ακόμη περιμένω απάντηση. Ελπίζω ο λόγος να ήταν ότι είχα λάθος διεύθυνση», λέει γελώντας και συνεχίζει: «Όταν τελείωσα τις σπουδές μου, ανυπομονούσα να βγω έξω και να δημιουργήσω και τώρα βλέπω γύρω μου τη χειρότερη συγκυρία για έναν νέο δημιουργό. Αυτό που ελπίζω για το μέλλον είναι να έχω την ευκαιρία να κάνω ταινίες και να εκφράζομαι γενικά μέσω της τέχνης».

Επόμενοι σταθμοί της πορείας του: Λιθουανία και Berlinale στο Βερολίνο. Ο Δημήτρης θα συμμετέχει σε μια λιθουανική ταινία μεγάλου μήκους, που αρθρώνεται σε οκτώ επιμέρους ιστορίες. Η ιστορία που θα σκηνοθετήσει ο ίδιος τιτλοφορείται "The Collector" και ο Δημήτρης ευελπιστεί να την "πάει" στη Berlinale το 2012.

Ο Δημήτρης έχει σπουδάσει στο Τμήμα Τεχνών Ήχου και Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου. Έχει συμμετάσχει με έργα σε πολλά διεθνή φεστιβάλ, μεταξύ των οποίων: Video Festival Citta di Imperia (Ιταλία), Clermont-Ferrand Short Film Market 2011 (Γαλλία), KustFilmTag (Γερμανία), Thessaloniki International Short Film Festival (Ελλάδα), Transmediale festival (Γερμανία), International GOLD PANDA Sichuan TV Festival (Κίνα).

Περισσότερες πληροφορίες για το "REC" και τους συντελεστές του στο Facebook.

«THE FEEDING»: Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

===================================

Ο Βενιαμίν της παρέας, Γιώργος Κασσαπίδης θα γίνει 24 χρονών τον Σεπτέμβριο, αλλά έχει ήδη συμμετάσχει ως σκηνοθέτης στο Φεστιβάλ των Καννών και μάλιστα με ένα «δύσκολο» θέμα.

Η ταινία του, με τίτλο «The Feeding» («Το τάισμα»), πραγματεύεται το φλέγον θέμα της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας/ευθανασίας, που έχει ανοίξει μεγάλη συζήτηση στη Μ.Βρετανία, όπου πάνω από το 80% των πολιτών δηλώνουν ότι επιθυμούν να ψηφιστεί σχετικός νόμος.

Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο Γιώργος -που ζει και εργάζεται στο Λονδίνο ως φωτογράφος- εξηγεί γιατί πιστεύει ότι η ταινία του βρήκε τον δρόμο μέχρι το πασίγνωστο φεστιβάλ: «Δεν φοβηθήκαμε, δεν κομπιάσαμε, δεν μας αποθάρρυνε η σοβαρότητα του θέματος. Δείξαμε τη στιγμή του τέλους ενός ανθρώπου που πεθαίνει με υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Όσες ταινίες και ντοκιμαντέρ κι αν είδα για το θέμα, φοβόντουσαν να δείξουν αυτό το τέλος», εξηγεί.

Η 9λεπτη ταινία είναι βουβή, αλλά «φωνάζει»: οι δύο νεαροί πρωταγωνιστές -'Αννα Μενενάκου και Γιάννης Πίλιουρας- μπορεί να μην ανταλλάσσουν λέξη, αλλά τα λένε όλα, υποβοηθούμενοι και από την υποβλητική μουσική της 27χρονης Ναταλί Δρόσου και του Θέμη Καραμουρατίδη.

Οπως εξηγεί ο Γιώργος, η ταινία -που γυρίστηκε ως πτυχιακή εργασία, με δανεισμένο από το πανεπιστήμιο εξοπλισμό- είναι αισιόδοξη. Γιατί στο τέλος δεν θριαμβεύει ο θάνατος, αλλά η αγάπη, η αγάπη του ανθρώπου που ξεπερνά τα όριά του και είναι έτοιμος να χάσει για πάντα τη σύντροφό του, για να τη βοηθήσει να «φύγει» με τον τρόπο που η ίδια θεωρεί αξιοπρεπή.

Ο Γιώργος -που ουσιαστικά πλήρωσε μέχρι και για τα εισιτήρια των ηθοποιών, ώστε να μεταβούν στο Λονδίνο και να παίξουν στην ταινία- μπορεί να είναι πολύ νέος ακόμη, αλλά είναι κατασταλαγμένος: «Είμαι υπέρ της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας, όταν το στάδιο είναι τερματικό και ο άνθρωπος που υποφέρει θέλει πραγματικά να φύγει», λέει.

«N΄αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο»

==============================

Πώς ενορχηστρώνει τη δουλειά του και πώς φαντάζεται το αποτέλεσμά της; «Αν δεν γνωρίζουμε αν ο μάταιος αυτός κόσμος αλλάζει, τουλάχιστον μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο που τον βλέπουμε. Ως σκηνοθέτης κι ως φωτογράφος, αυτό που προσπαθώ είναι να μπορεί ο θεατής να αποδράει από την αντικειμενική πραγματικότητα και να βρίσκει τη δική του προσωπική αλήθεια», συμπληρώνει.

Ο Γιώργος, που σπούδασε έξι χρόνια κινηματογράφο, αρχικά στη Σχολή Σταυράκου και μετέπειτα στο Λονδίνο, συμμετείχε στο Short Film Corner υπό "σημαία" Ην.Βασιλείου.

Μάλιστα, οι Κάννες λειτούργησαν και σαν γέφυρα για το επόμενο project του, σε συνεργασία με μια νεαρή κοπέλα που γνώρισε εκεί: μια ακόμη ταινία μικρού μήκους, εμπνευσμένη από κείμενο του Τσέχοφ. Εν αναμονή των νεότερων λοιπόν!

Αν και στο φετινό Φεστιβάλ των Καννών δεν υπήρξε ελληνική συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα, η δημιουργική παραγωγή των Ελλήνων εκπροσωπήθηκε επάξια στο Short Film Corner μέσω νεαρών κινηματογραφιστών: μεταξύ αυτών, η Μυρτώ Ιωάννα Κάσση, με το "Day Off" (κοινή συμμετοχή Ελλάδας-Ην.Βασιλείου) και ο Γιάννης Γεωργίου με το «Two Broken Hearts» (Ην.Βασίλειο)._

Αλεξάνδρα Γούτα

Φωτο: ο Γιώργος Κασσαπίδης

© ΑΠΕ-ΜΠΕ ΑΕ. Τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ΑΕ και παραχωρούνται σε συνδρομητές μόνον για συγκεκριμένη χρήση.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ